Saturday, October 27, 2012

துணை: சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி (28)




நான் தனியாக இல்லை.
அவன் இங்கேயிருக்கிறான் இப்போது.
சிலநேரங்களில் போய்விட்டதாக
நினைத்துக்கொள்வேன்
அவனோ பறந்துவந்துவிடுவான்
காலையில் மதியத்தில்
அல்லது இரவில்.
யாருக்கும் வேண்டாத பறவை.
அவன் என்னுடையவன்,
என் வலியின் பறவை.
பாடமாட்டான்,
அந்தக்கிளையில்
ஆடிக்கொண்டிருக்கிற
அந்தப் பறவைதான்.

(””companion,” from The Last Night of the Earth Poems)


என் மாமன் ஜாக்: சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி (33)



என் மாமன் ஜாக்
ஒரு எலி  
தீயில் வீடு
துவங்கபடவிருக்கும் போர்
முதுகில் கத்தியோடு தெருவில் ஓடிக்கொண்டிருப்பவன்

என் மாமன் ஜாக்
அவன்தான் சாண்டா மோனிகா அலைமேடை
தூசுபிடித்த நீலத்தலையணை
சொறிந்துகொண்டிருக்கும் கருப்புவெள்ளை நாய்
ஒரு சிகரெட்டை ஒரு கையில் வைத்திருக்கும் ஒற்றைக்கையன்

என் மாமன் ஜாக்
எரிந்த ரொட்டியின் ஒரு துண்டு
சாவியை நீ தேட மறந்த இடம்
அலமாரியில் 3 ரோல்கள் டாய்லட் காகிதங்களைக் கண்ட பரவசம்
நினைவுகூர முடியாமல் இதுவரை நீ கண்டதிலேயே ஆகமோசமான கனா

என் மாமன் ஜாக்
உன் கையில் வெடித்த பட்டாசு
உன் கார் நிறுத்துமிடத்துக்கு வெளியே 10:30 காலை அடிபட்டுக்கிடக்கும் உன் பூனை
சாண்டா அனிடா கார் நிறுத்துமிடத்தில் நீ வென்ற குப்பை ஆட்டம்
கேவலமான ஓட்டலறையில் உன் காதலி உன்னை விட்டு ஓடிப்போனாளே அவனுக்காக அந்த அவன்

என் மாமன் ஜாக்
உன் மாமன் ஜாக்
கூட்ஸ் வண்டிபோல வரும் சாவு
அழுங்கண்களோடான கோமாளி
உன் கார் ஜாக், மற்றும் உன் விரல்நகங்கள், அப்புறம் ஆகப்பெரிய மலையின்
இப்போதைய அலறல்.

(“my uncle jack,”  from The Last Night of the Earth Poems)

காற்று மற்றும் வெளிச்சம் மற்றும் நேரம் மற்றும் இடம்:சார்லஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி (38)

“…..தெரியுமா, என் குடும்பமோ வேலையோ
வேறெதாவதோ வழிமறித்து நின்றுகொண்டிருந்தது
ஆனால் இப்போதோ என் வீட்டை விற்றுவிட்டேன், இதோ
இப்பெரிய அறையைக் கண்டுபிடித்தேன். இடத்தையும்
வெளிச்சத்தையும் பார்த்தேயாகவேண்டும் நீங்கள்.
’படைக்க’ முதன்முறையாக இடத்தையும் நேரத்தையும்
பெற்றிருக்கிறேன் வாழ்க்கையில்.”

இல்லை செல்லமே, நீ படைக்கப்போகிறாய் என்றால்
நீ படைக்கத்தான் போகிறாய்
கரிச்சுரங்கத்தில் பதினாறுமணி
தினம் பணிசெய்தாலும்
அல்லது
நீ படைக்கத்தான் போகிறாய்
சின்ன அறையில் மூன்று குழந்தைகளுடன்
அரசின் உதவித்தொகையை எதிர்பார்த்து நின்றபோதும்
நீ படைக்கத்தான் போகிறாய்
உன் உடலின் மனதின் பகுதி
குலைந்து சிதறியபோதும்
நீ படைக்கத்தான் போகிறாய் 
குருடாகவோ ஊனமாகவோ
மூளைத்தேய்வுற்றிருந்தாலுமே
நீ படைக்கத்தான் போகிறாய்
பூனையொன்று உன்மடியில் தவழ
மொத்த நகரமே பூகம்பத்தில், குண்டுவீச்சில்,
வெள்ளத்தில், தீயில் நடுங்கும்போதும்.

செல்லமே, காற்றுக்கும் வெளிச்சத்துக்கும் நேரத்துக்கும் இடத்துக்கும் இதற்கும் ஒரு தொடர்புமில்லை
புதிய சாக்குபோக்குகளைக் கண்டுபிடிக்க 
ஒரு நீண்ட ஆயுளை அன்றி
அவை படைக்கப்போவதுமில்லை.

 (”air and light and time and space.” From “The Last Night of the Earth Poems”)